De Mol, aflevering (1&)2: Ze maken er een soepje van (het was helaas een visschotel)

Aflevering 1 zal vooral de boeken ingaan als de aflevering  waarin iedereen gebaart alsof ze nog nooit van het woord jongleren hebben gehoord, terwijl ze allemaal maandenlang – tong-uit-bek – voor de spiegel hebben staan goochelen met balletjes tot ze het perfect onder de knie hadden. En dan boven het hoofd. En dan onder de oksel. Als de aflevering ook waarin Axel – lijnpiloot van beroep, reus van hobby – verkondigt ‘Ah man, dit is hoog, dit is heel hoog’, terwijl hij zich op 1/200ste van zijn gemiddelde vlieghoogte bevindt.

Veel mollengedrag gezien ook in aflevering 1, vooral vóór het moment dat er een mol in het spel zat. Want ja, die twist zit in dit seizoen. De kandidaten ontdekten het zelf voor een schoolbord met een onaffe zin:
– [Een rustige kandidaat] Geen… mol…
– [Dramaqueen Bas] GEKOZEN! ER IS NOG GEEN MOL GEKOZEN!

In die wetenschap verplaatst de groep zich naar aflevering 2. Daarin denkt piloot Axel dat het een goed idee is om tijdens een rustig ritje in de auto het gesprek op dode echtgenoten te brengen. Hij blijkt gelijk te hebben. Ik ben alle voeling met deze wereld kwijt, besef ik. ‘Mooi’, besluit Martijn de anekdote van weduwe Liesbeth.

Om wat schwung in het programma te krijgen, heeft de spelleiding ervoor gekozen deze keer ook een echte acteur te casten als kandidaat. Peter Van den Eede speelt dit seizoen, door loutere opzetting der zilverwitte pruik, kandidaat Bruno. Zijn bijdrage? Elisabet op haar paard jagen door als lustig kapoentje ‘één twee drie vier vijf zes zeven, zo gaat het goed, zo gaat het beter’ te zingen tijdens de kettingproef. Elisabet weet haar ergernis na twee seconden te verbergen achter een glimlach. Het is nog te vroeg voor passionele moorden. Voorts herhaalt Bruno ‘Pas op kaka!’ wanneer de tijd hem daar geschikt voor lijkt.

Het moeilijkste onderdeel van de kettingproef blijkt overigens overeenkomen waar net aan het buffet ze allemaal willen zijn voor de eigenlijke proef begint. Daarna loopt alles voorspoedig, mede doordat Joeri zich, tussen twee takes door, eigenhandig heeft uitgeroepen tot keizer van de groep. ‘Je moet simpel zijn. Sterk zijn is simpel zijn!’, trekt hij terstond een slogan uit zijn gat. Perfecte slogan. Ah ja, hij komt van hemzelf!

Bij de eerdere proef – een kookproef – had hij zichzelf ook al in the picture gezet. Terwijl ze een visschotel moeten maken (spoiler: ze maken er een soepje van), houdt Joeri het overzicht over  de blokkentorens die gelijktijdig moeten gebouwd worden. Ten gepaste tijde geeft hij aan dat de torenbouwers GODVERDOMME RUSTIG MOETEN ZIJN.

De ontgoocheling is dan ook groot wanneer, ondanks zijn kundige leiding, de proef op een sisser uitdraait. Joeri keert er enkele stadia van zijn ontwikkeling door terug. In peutertaal en met pruillip kan hij enkel nog snikken ‘Dipsaus was klaar. Dipsaus was klaar.’

En net als de wonde om het gemiste geld een beetje geheeld is, is daar Ingrid. Wanneer Ingrid geen rolluiken aan het verdelen is, houdt ze zich onledig met de groep ophouden of hervertellen wat iedereen zojuist netjes op tv heeft gezien. Zo vertelt Ingrid ons hoe de kookproef is verlopen: ‘Dat was een keigoed dipsauske, dat was gewoon áf. Wat gebeurt er? Hah! Wel… Dus die groep na ons…’ Vertel ons meer Ingrid, vertel ons alles alsof we niet net de volledige proef perfect in beeld hebben gekregen als gefilmd door ervaren professionals die al seizoenenlang proeven in beeld brengen met het beste materiaal!

Het is praat voor de vaak, en vaak krijg ik zeker van Ingrid. Het was nochtans simpel. Een betere tactiek dan degene waar ze nu voor gegaan zijn, lag besloten in de woorden van Kaat wanneer ze het recept bereid zag worden door de Thaise marktkraamster: ‘Alles erin behalve de kieuwen en de flappers.’

Het is gemakkelijk om dan op te geven. Om het spel te laten voor wat het is, zoals Liesbeth overweegt tijdens de kettingproef: ‘Kunnen we niet gewoon zo op elkaar kruipen?’ Meisje, ik heb dat de vorige reeksen ook vaak gedacht – remember Issabel. Ooh Issabel – maar zo werkt het leven nu eenmaal niet. Focus eerst op het spel, seks kan daarna altijd nog, hebben ze mij ooit verteld. Het spel duurt intussen wel zeer lang.

Advertenties

Temptation Island S11E03: het WK pingpong

Ik heb lang getwijfeld om dit middelmatige stukje te schrijven. Het kost immers tijd en ik heb andere poesjes te geselen – but then again: de mannelijke verleiders van Temptation Island ook. En avant la muzak.

Dagen geleden nu al is het dat ik aflevering drie van de vergeetbare elfde jaargang van Temptation Island zag. Mijn geheugen heeft het moeilijk scherp te stellen. Borst loopt over in bil loopt over in domme blik van zo mogelijk nog dommere verleidster. De rolverdeling is ook onmogelijk nog scherp te kijgen. Milou – nochtans geen verleidster – probeert met iedereen in bed te duiken. Wanneer een verleider haar niet onmiddellijk wil bepotelen, kirt ze van: ‘Jaaaaaa, hij mag wel een keer iets proberen. Dat doe ik ook altijd!’ Krijgt ze even genoeg van Jaimy (na al wat die voor haar gedaan heeft!), stapt ze lekker in bad met Jietse.

Aan de andere kant van het spectrum staat, roodverbrand, Laura. Zij won ooit de wedstrijd ‘saaiste melkfles’ en probeert – een verlenging van die titel in het achterhoofd – zo apathisch mogelijk door de twee weken in Thailand te glijden. Gaetan, arme Gaetan, doet wél nog moeite voor haar. Moedig. Gewapend met niets dan een Franse tongval probeert hij Laura ’s ochtends te verrassen. Big mistake. Laura is geen ochtendmens.

’s Avonds, ja, dán ontwaakt het feestbeest in Laura. Of zo wil de voice-over het toch. ‘Zelfs Laura komt langzaam los.’ Waarna ze in beeld gebracht wordt terwijl ze half ritmisch met een flesje plat water achter Milou aan stapt. ‘Maar dan was ik moe van de hele dag en ben ik gewoon gaan slapen.’

Het hoogtepunt van de aflevering speelt zich echter in de achtergrond af. Terwijl de cameramannen stug aan de instructies vasthouden om Roger en Morgan in beeld te houden, merken ze niet dat Tisha (zonder ranking) en Demi (eveneens nog ongerankt) een heus pingpongtoernooi op poten hebben gezet. Het blijkt een duel op leven en dood. Om zeker geen balletje te missen heeft Demi een petje opgezet – de Thaise zon in de ogen net op matchpunt? Daar bedankt ze voor. Om maximale bewegingsvrijheid te genieten heeft Tisha dan weer voor het kortst mogelijke broekje gekozen. Een string. Geen speld tussen te krijgen. Een mannelijk geslachtsdeel misschien nog wel. Dat zullen de volgende dagen moeten aantonen.

Hebben ze al diep over hun vestimentaire keuzes nagedacht, wat dan gezegd over het tactische plan? Tisha speelt het balletje extreem hoog over het net, naar ik vermoed om tijd te winnen en opkomende krampen tegen te gaan, zoals Michael Chang tegen Ivan Lendl in de vierde ronde van Roland Garros 1989.

En zo ik het wel erg beperkt verpakte vlees zie pingpongen, bedenk ik: van de verleidsters zou je nu toch verwachten dat ze normaliter andere dingen met pingpongballetjes doen. Zeker hier in Thailand. Al kan dat niet zo gezond zijn. Kijk, weer poesjes om te geselen.

Temptation Island S11E01 en E02: Wanneer verleidt de yoghurt de wielersirene?

Traag sleurt zich het elfde seizoen van Temptation Island op gang. In een kerstig verlichte schuur bij een zwembad zingt vals een man foute lyrics over een vergeetbaar lied. Sidney zal hij heten. Het legt meteen een zielig laagje over het programma. ‘Dit is het seizoen te veel’, denk ik, ‘net als de vorige tien.’ Het donker heeft armen en het grijpt nu om me heen. Maar ik worstel verder. 100 minuten lang. Sommigen zullen zeggen: 100 minuten te lang.

Sidney is samen met Demi. Zij moest hem destijds wel versieren, want ‘leuk petje had-ie op’. Of niet. Ze twijfelt. De onvergetelijke anekdote blijkt vergeetbaar. Er doet ook een Roger mee. Officieel als [rodger] uitgesproken, ik kies voor [rogé]. Plezier maak je hier zelf. Een lach tegen de tristesse die de wereld blijkt te zijn, of toch deze marginale tranche de vie. Roger kan het niet verdragen dat zijn vriendin Laura ’s nachts niet ‘sjast’ – zo ruikt hij ’s ochtends haar pis. Niet fijn. Roger lijkt mij – niet énkel door deze uitspraak – veruit de meest normale man in het programma. Vreemd om te schrijven over de broer van Sugar Jackson.

Naast de edele bokssport is ook het wielrennen vertegenwoordigd in dit elfde (voetbalploeg!) seizoen. Sirene Rodanya ziet er veel te jong uit om te mogen meedoen, en blinkt uit in spitse vaststellingen die eigenlijk helemaal niet zo spits blijken te zijn, en ook niet echt vaststellingen. Eerder… zinnen. ‘Jaimy had een vlotte babbel: hij zei telkens iets.’ ‘Toen de rollen werden omgedraaid, dacht ik: zij zien nu de vrouwen.’ Correct – daar niet van. Maar toch vooral… evident? Ze blijkt gelukkig een eerder rustig type. Of toch niet het type dat haar voornaam 250km lang door de luidsprekers van een volgwagen brult. Zij vertrouwt haar vriend Morgan niet helemaal meer, omdat die heeft scheefgepoept. ‘Een leermomentje’, noemt Morgan dat gepoep graag. Sometimes you win, sometimes you learn.

‘Sawadi krab’ (‘broodje krab, graag’), zegt Rick Brandsteder ergens op een strand, en het programma heeft officieel een aanvang genomen. Laura legt hem uit waarom ze voor Roger is gevallen. ‘De combinatie’, weet ze. ‘De combinatie van knap, gespierd en uitstraling.’ Motorcrosser Heikki roemt dan weer vooral de ‘dikke tetten’ van zijn vriendin. Because I can’t put my dick in your college degree.

Daar, op het strand al, krijgen de koppels de verleiders en verleidsters te zien (zij het telkens met één partner geblinddoekt). Het lijkt haast onmogelijk in dit groepje randzaken, maar twee deelnemers hebben dezelfde naam: verleidster Demi en ex-in-wording Demi. Bij de andere namen was het gevaar op een ‘dubbel’ kleiner. Zo loopt er maar één yoghurtmerk rond (Danicio), één Spaanse vloot (Armanda) en één mistypt Simonneke uit Thuis (Timone).

Maar dan is de ‘glans’ er eigenlijk al lang af, van Temptation Island. Langzaam maar zeker komt bijvoorbeeld aan het licht dat zowat alle koppels wel een verleider kennen uit het gewone – even marginale, maar dichter bij huis – leven, het snoep op de candy party blijkt niet te vreten en de verleiders blijken bijna allemaal werkloos in het echte leven. Wanneer Sidney aankomt bij de verleidsters zegt hij niets sprankelends over tetten of neuken, maar wel ‘Is dat hier… kunstgras?’, geen enkele verleider raakt nog maar aan een hint originaliteit in zijn openingszinnen, ook niet Italiaans notoir lispelaar Giorgio (nochtans een romantiek persoon – zijn eigen woorden), opperpummel Maxime struikelt zelfs bij een zinnetje van vijf woorden (‘Hey, waar ben je vandaan?’), de deur van Morgan klemt, de deurhanger is van bedenkelijke kwaliteit. De champagne bij Ricardo en de vrouw die hij niet eens zo heimelijk hoopt binnen te doen blijkt niet te zuipen. Iedereen lijkt traag te praten (nog nooit iemand zo futloos ‘ik ga hem helemaal openscheuren’ horen zeggen als rosse Lizzy). En wanneer de verleidsters de andere vrouwen moeten imponeren, stappen ze naar voren met de zenuwachtigheid van iemand die in het tweede studiejaar een spreekbeurt moet geven: ze rammelen hun ingestudeerd zinnetje af – over hoe ze het laatste drupje zaad uit een man gaan rijden of iets over de voedselgewoontes van de ransuil, veel verschil zou het niet hebben gemaakt – en keren dan gejaagd terug tussen de veilige andere verleidsters. ‘Poëtische woorden’, noemt Annelien Coorevits de pogingen wel zéér genereus.

Nee, ik schreef het al eerder: Roger is de enige die met trots op deze aflevering mag terugkijken. Hij is tenminste nog een echte man, die flessen cava opent met zijn tanden, ook al kan die kurk ‘ploepen’, dat weet iedereen.

Voor de rest is het ver gekomen. Te ver. En past hier eigenlijk enkel stilte. Silence. Silence of the lambs.

Blind getrouwd S04E01: We zitten met een ‘zingerke’

3.700 mensen vinden het huwelijk slechts een vodje papier en schreven zich dus in voor het vierde seizoen van Blind Getrouwd. Uit die wanhopige massa werden 10 kandidaten geselecteerd. Met 6 ervan maken we al kennis in de eerste aflevering. Allemaal unieke sneeuwvlokjes met hoge standaarden – allez ja.

Jolien wil ‘een tof persoon’ als bruidegom. Stijn zoekt dan weer een vrouw ‘met wat pit’. Prima, dan blijven er meer vrouwen over voor mij: ik zoek immers een slappe vod zonder eigen mening. Gelukkig voor hem wordt Stijn op zijn wenken bediend. Al kan hij dat onmogelijk onmiddellijk doorgehad hebben. Zijn bril ‘dampte immers aan van de spanning’ toen hij hoorde dat hij zou trouwen. Die spanning slaat ook over op het taalcentrum in zijn brein. ‘Ik ben meegedaan met Blind Getrouwd’, weet hij nog net over te maken aan zijn oma. Wanneer het heuglijke nieuws ook zijn ouders bereikt (‘ik ben meegedaan, ik ben meegedaan!’) gaat het hek helemaal van de dam. Stijns moeder loopt de woonkamer binnen. ‘Marc, ’t is zo ver!’, schreeuwt ze richting echtgenoot. Die ligt onder een dekentje in de zetel. Duidelijk zelf gechareld door het huwelijk.

Jolien hoopt dan weer dat ze eindelijk kan beginnen aan een toekomst. Meisje, ik raad het je af. Al 28 jaar begin ik elke dag aan een toekomst en het is voorlopig enkel tegengevallen. Het belet haar echter niet om de hoop op een mooie toekomst én haar ‘r’ onnodig lang aan te houden. En mocht ze even twijfelen, dan zijn er nog haar vriendinnen die elke twijfel overstemmen met hun al halfzatte botten: ‘L’amour, la joie, l’amitié, santé!’, roepen ze in hun vliegtuig richting Ibiza. En ik kan slechts denken: ‘Poeh, bwa, waar begin ik toch weer mee, santé!’, terwijl ik me over mijn laptopje buig – vertrokken voor weer een reeks zinnen over het vreemde gedrag van de menselijke soort wanneer er een camera op hun neus gericht staat.

Stijn zit intussen in peignoir bij de Chinees, te vergaan van de stress. Ongetwijfeld. Hij doet niets anders. Vinden jullie het hier ook zo warm? ‘Pfoe. Het wordt echt spannend.’ Hou u kalm, Stijn. ‘Ik sta redelijk warm nu.’ Rustig. En: te veel informatie.

Gelukkig is daar Joke die met gouden raad komt. Eigenlijk enkel om haar trouwjurk niet naar de verdoemenis te helpen, maar bij uitbreiding geldt wat ze zegt ook als levenstip: ‘Alleen maar vooruit stappen.’ Het zorgt telepatisch voor rust bij Stijn. Zijn blozende wangetjes koelen af tot normale waarden. Hij kan trouwen.

Eens Lenny zijn getuigen uit de cast van Peaky Blinders heeft gerekruteerd kan ook hij denken aan trouwen. Hij moest wel meedoen aan Blind Getrouwd, omdat hij nogal de neiging heeft om vrouwen bij de nek naar zich toe te trekken, wat veelal matig geapprecieerd wordt in het uitgaansleven. Maar nu hij vrijelijk kan bewegen binnen het concept van het programma hoeft hij zich niet meer in te houden. Jolien wordt vrolijk bij de nek gegrepen, en tijdens de openingsdans – je staat daar dan toch dicht opeen – grijpt hij al een billetje of twee mee. Dat pakken ze hem al niet meer af. ‘Wil je mij niet meer nemen, dan?’ probeert hij nog tijdens de huwelijksnacht, maar zelfs voor iemand met een frivole naam als Lenny is dat te hoog gegrepen. Neen, Jolien wou hem nog niet nemen, dank u. Haar woorden van enkele dagen voordien zouden profetisch blijken: ‘Ik had het eigenlijk nog niet zo goed door dat het vijf voor twaalf is.’ Loop weg nu het nog kan, Jolien.

Stijn overlegt intussen tot in het oneindige met zijn ene vriend Karel. ‘Weet ge hoe lang ik naar dit moment heb toegeleefd?’ Ja, drie weken. Vanaf ge wist dat ge ging trouwen. Gelukkig loopt alles op wieltjes bij Stijn en Joke. Al voor het altaar wordt er daar nogal wat afgelachen, jongens! ‘Stijn werkt in IT’, zegt de pastoor. ‘Hahahaha!’ ‘Joke kookt graag.’ ‘Super!’ ‘Hahahahaha!’

Overgang naar Lenny en Jolien. Er valt een stilte in de wagen op weg naar het avondfeest. ‘Jolien’, fluistert Lenny creepy. Ik herhaal: loop weg nu het nog kan, Jolien.

En dan moest het derde koppel nog komen. Perfect ingeleid door Sybille, het Engels niet geheel machtig, maar ze doet haar best: ‘Annelies zoekt een man die niet te veel is-soes heeft.’ Die man wordt gevonden, dus mag Annelies het goede nieuws gaan melden aan haar zus. Die schaamt zich te pletter. ‘Oh nee, ik kom hier juist van de yoga, keigênant’, zegt ze, terwijl ze naar haar yoga-outfit wijst. Terecht, ik zou me ook schamen mocht ik yoga doen.  

Annelies zelf heeft haar nog naamloze man de naam ‘Hugo’ gegeven, waar zeker niets raars aan is. Perfect normaal. Niets te zien hier, loop maar door. Die man krijgt weldra toch een identiteit: Joris. Hij wordt voor zijn vrijgezellen ontvoerd in een chique matzwarte auto door drie kerels met bivakmutsen in hartje Antwerpen. Sta mij toe om dat niet het beste plan te vinden in deze tijden van terreur.

Joris wordt uiteindelijk naar een vliegveld gebracht waar hij zal skydiven. Voor velen een levensveranderende ervaring. Joris besluit echter vlak na de sprong de activiteit af te sluiten met een wel erg secce ‘mja, zo vrij al een vogel, hé’.

Maar bon, de koppels zijn toch weer mooi op weg gezet. Of niet? Tijdens de openingsdans moet het beginnen te dagen zijn bij Joke. Stijn die haar oor volspeekselt. Vals meegezongen lyrics. Een gevoelig nootje links of rechts. Oh nee, we zitten met een ‘zingerke’. En ze kan niet meer weg, hé. Nog veel geluk samen.