De Mol, slot: Hoe ik toch nog glorieus de nevenklassementen won

Onderschat nooit hoeveel marginalen er rondlopen in België. Heb je het toch even moeilijk om een correcte inschatting te maken, bekijk dan de selectievideo’s voor de Mol. Ze zijn met duizenden. En ze zingen dat ze graag zouden deelnemen, bij voorkeur op de tonen van 10.000 luchtballonnen van K3. Eigenlijk waren we nog zo slecht niet af met de uiteindelijke 11. ‘De 11 vrienden voor het leven’ zoals ze nu verplicht genoemd moeten worden.

Laat het duidelijk zijn (meteen ook het expliciete bevel van de opperprogrammamaker: LAAT HET DUIDELIJK ZIJN): we zitten net als vorig seizoen weer met een hechte groep kandidaten. Als een lach- en meeleefband bekijken ze gezamenlijk de laatste aflevering. En het gaat van “oooooooo” en “aaaaaah” en “maar allleeeeeez”. En tussendoor schoffeert Bertrand Marzena – die duidelijk wat te veel snoeprepen heeft binnengesmikkeld – door haar consequent Marske te noemen, maar dat kan geen kwaad, dat gaat verloren in weer een “ooooooooo, hahahaha, suppeeeer”. Bouba wil Davey het liefst nog doodknuffelen als blijkt dat hij niet op de knop heeft gedrukt bij de helikoptersafari. En Davey zelf wordt bedolven onder alle kandidaten als uitkomt dat hij de winnaar is. Iedereen wil wel eens een lekje kunnen geven aan zijn baard en/of snor. Seconden later laat Eline als de wenende Madonna van Maasmechelen stoïcijns twee tranen over haar wangen rollen. Het brengt Bertrand ertoe te zeggen: “Voor mij zijt gij de winnaar Eline, voor mij zijt gij de winnaar.” En alles is goed en iedereen is blij.

DikkeVrienden

EineTranen

Het is eigen aan prille verliefdheid, zeker, enkel de goede kantjes van elkaar zien? Zijn zij nog blind voor het feit dat Davey een wel erg kleine blaas heeft (en daarom dus in zijn duikpak piste)? Zien zij dan niet dat Robin “misschien wat rap op zijn paard zit, ja” – dixit hemzelve? En vooral: geven zij Eline niet iets te veel krediet? Davey: “Eigenlijk heeft ze zich wat stom voorgedaan, terwijl ze helemaal niet stom is, hé!” Kijk, daar wil ik wel eens over discussiëren.

Gelukkig is daar de Franstalige collega van Eline die zijn beste compliment voor haar al heeft klaarzitten speciaal voor de camera: “Vroeger had ze het wel heel moeilijk met opmerkingen. En ze ging ook veel in de verdediging en zo.” Als het beste compliment over jou inhoudt dat je bepaalde slechte dingen niet meer of minder doet, dan is het erg gesteld.

Wordt daar dan toch de eerste stront gesmeten door Davey, wanneer hij verklaart over Annelies gedacht te hebben “ja, dat kan niet anders dan dat die weet wie de mol is, anders blijft die er niet in”? Nee, het zijn slechts schijnmanoeuvres. Bovenal blijven het 11 dikke vrienden, met alleen maar goede eigenschappen. Zo zegt Bertrand, over het feit dat Marzena er door zijn schuld uitging: “Ik moet toegeven dat ik mij rot voel.” Het heet niet ‘toegeven’ als je jezelf er als een beter mens door doet uitkomen, Bertrand.

Het eerste deel van deze laatste uitzending lijken de sabotages van Eline niet echt concrete acties in te houden. Eerder een keuze, die van: ik ga mij dom voordoen. Dat was dan nog niet eens een originele sabotage, want Annelies deed die ook al, en had daar dan nog eens ja-ren extra ervaring mee. In de tweede helft komt er dan wel nog wat expliciet gemol bovendrijven, wat ironisch is, want in de grootst opgezette sabotageactie (in de duikersklok) komt Eline net te snél bovendrijven, waardoor die sabotage mislukt.

Gelukkig kan Eline haar rol als mol nog wat aandikken door ‘sabotages’ vakkundig uit te leggen alsof het kernfysica betrof: “Davey was de MEEST sportieve van de groep, dus leek het mij goed dat hij aan de MINST sportieve kant van de proef stond.” “Snapt ‘em? Meest! Minst!”, wil ze er nog achter gooien. Waarop Gilles schalks naar Davey kijkt: “En weer heeft ze jou in de richting geduwd waar ze jou hebben wou, he.” Euh, ja ja. Ik was helemaal in een richting geduwd door Eline. Alweer. Nee, dan is Eline zelf eerlijker: “Doordat de groep zodanig faalde in de opdrachten, had ik het gevoel dat er nog een andere mol in het spel zat.”

Het werkelijk knapste stukje montage kregen we te zien toen de makers elke kandidaat op zijn werkplek moesten filmen om hen van daaruit wat commentaar te laten geven op hun ervaringen. Alles loopt goed (Annelies in haar school, Eline op het politiebureau) tot ze Davey moeten tonen. Hoe brengen we in godsnaam het beroep ‘meubelmaker/houtbewerker’ in beeld? – een beroep waarvan Davey zégt dat hij het uitvoert. (Let op de formulering. De werkelijkheid zou wat genuanceerder zijn.) “We kunnen hem samen met nog een willekeurige gast op een stoeltje voor een laptop zetten, en hem laten zeggen ‘en waar zijn die met die zeshoeken’ terwijl hij naar een foto van hout kijkt, misschien?” “Excellent plan!” “En Davey, doe voor het volgende shot wel uw houtbewerkersmuts op en pak die boor vast!”

Na een paar shots beseffen ook de makers: “Nee, dat gaat niemand geloven.” Waarop ze hem gewoon tomaten laten snijden naast Margo in de keuken.

Tussendoor komen ook de verborgen tips door beeld gewandeld, die uiteraard zeer moeilijk te vinden zijn, al was de QR-code wel gekraakt en was de ‘Eline is de mol’ in de woordzoeker mij ook al voor de ogen geschoven.

Wat ons bij het moment suprême brengt voor de romantische, emotionele zielen onder ons. De uitreiking van het prijzengeld aan Davey, samen met het bijhorende briefje – netjes buiten beeld – waarop staat ‘dat hij het best niet allemaal voor zichzelf kan houden, dat zien de mensen niet graag op tv. Dank, de programmamakers’.

Dus Davey beslist om geen onaanzienlijk bedrag aan Annelies te schenken. En dan nog een tweede bedrag… ook aan Annelies te schenken, zij het voor een goed doel waar zij zich voor zal engageren: die Afrikaanse schoolkindjes uit de finaleaflevering. Tranen vloeien. Dat moet daar blijkbaar een onvergetelijke ervaring geweest zijn in dat schooltje. Chapeau voor de makers dat ze die proef dan zo vergetelijk hebben kunnen brengen.

Maar – en nu komt het – het grootste deel van het geld gaat Davey (terecht) opzijzetten “waarschijnlijk voor een huisje”. BAM. Zwerver. Ik had al die tijd gelijk. En Jessica zei blijkbaar net na haar eliminatie tegen Gilles: “Ik hoop dat Davey wint.” BAM, weer gelijk. Daar hing romantische spanning tussen die twee. En zo win ik toch nog glorieus de nevenklassementen in deze editie van de Mol.

Bedankt voor het gretig meelezen en meeleven en graag tot volgend jaar. (En chapeau voor de makers, ’t was wel zeer goed natuurlijk, maar dat schrijft minder grappig.)

Tim

DaveyZwerverJess2

Broodnodig gebak

Wat een tijd om in te leven. De ‘Sjoe van Vlaanderen’ – eclair ter ere van Van Avermaet – ligt nog maar net in de bakkerij, of daar zijn al de macarons met de beeltenis van ons aller held. Stel je voor dat niemand op die ideeën was gekomen. Ik mag, nee, ik wíl er niet aan denken. Meteen komt het gebalde aforisme dat mijn oma te pas en te onpas bovenhaalde weer in me op: “Je weet pas dat je een bepaalde verschijningsvorm van een bestaand gebak mist, als je beseft dat het zou kunnen bestaan, maar het er toch niet is.” Het lijken misschien kleine gebaren, zo wat gepimpte macarons, maar ze zijn zo, zó nodig. Broodnodig, zou ik durven te stellen.

’t Is te zeggen. Bakkers lijken in deze koerstijden te vergeten dat ik toch vooral mijn brood nodig heb, in plaats van Van Avermaets hoofd op macarons. (Nooit begrepen, trouwens, macarons. Eet iemand dat? Of wordt de volledige omzet gehaald uit winkelende vrouwen die vallen voor de felle kleurtjes en zit België nu met een wel zeer verspreide rottende hoop macarons?)

Nee, als je toch iets doet, doe het dan goed. Laat de jeugd de dag gezond inzetten met Greg Van Havermout. Lanceer een Nikolas Maesbier. (Wel eerst aftoetsen of Julien Duval al geen gelijkaardige plannen heeft. Anders: krachten bundelen.) Geef iedereen een zak witte Boonen op de dag van Roubaix – zo kan ook het gat mee zuchten bij het besef dat het écht wel zijn laatste koers was. Vraag of Bert De Backer zijn connecties kan aanspreken. Krijg Bo Hamburger weer op de fiets. Hij kan de snelgroeiende sector dat laatste duwtje in de rug geven.

Maar ken ook je grenzen. Een Serge-baguette is totaal not done, met een gesneden Museeuwbrood kan de Leeuw van Vlaanderen niet lachen.

En vooral – en in het licht van de ‘mondialisering’ van de sector (ha!) – probeer de hype ook in het veldrijden ingang te doen krijgen. Bak de Wout van Taert. En gebruik passend etenswaar om Kevin Pauwels een laatste keer vooruit te laten stuwen door zijn uitzinnige horde fans. Ik denk aan een droge saucisse.

De Mol, finale: “Zo ne goeie gids hebben wij nog niet gehad!”

Het politiekorps kan verder snurken op zijn bureaus overal te lande: er moet niet snel snel een imagocampagne op poten worden gezet. Eline heeft zich bewúst dom gedragen de afgelopen weken. En uit conditie. En plat in de omgang. Dat laatste moest niet van de makers, maar ze was dan toch bezig…

De laatste (echte) aflevering, je moet erdoor. Soms denk ik: zouden we die niet gewoon schrappen? Maar dan verlegt het probleem zich naar een week eerder, natuurlijk. En voor je het weet, blijft er geen programma meer over. Dat zou zonde zijn, want dan had safarigids Eline ons niet kunnen leren dat zebra’s zwart en wit zijn. Of dat ze altijd wel een redelijk dikke buik hebben, eigenlijk.

En, eerlijk is eerlijk, de finaleaflevering was aangenaam om naar te kijken, ondanks het obligatoire feelgoodsfeertje in de laatste opdrachten samen. In de eerste proef worden zo de schattige zwarte Afrikaanse kindjes nog eens van stal gehaald, want dat ziet een welstellende blanke al eens graag op zijn flatscreen, niet waar? Nadat er een troep van die koddigaards in een bus is gepropt en tot aan hun school gebracht, kunnen ze – durf ik te zeggen ‘als handelswaar’? – ingezet worden voor verschillende opdrachten. Davey keurt en kiest de sterksten (de verschillen in kracht lijken mij zeer minimaal) om te helpen touwtrekken. Terwijl de LO-leerkrachten naar een zeer vlotte overwinning op weg zijn, wint Davey slechts één beeldwissel later toch met sprekend gemak. (Maar stel daar geen vragen bij! Doorlopen! Hier is niets te zien! Feel good. Everybody feel good!)

Dat maakt dat er nog wat kindjes overblijven om te verdelen over de proeven van Eline en Annelies; een wiskundige proef en een taalproef. Voice-over: “De rest van de klas wordt opgedeeld volgens geslacht, want ze gaan ervan uit dat de jongens beter zijn in wiskunde en de meisjes beter in taal.” Terwijl duizenden feministes geërgerd met hun blote borsten aan het schudden gaan na zoveel seksisme, moeten de jongens, hup, al mee met Eline. Als Mol haalt zij uiteraard netjes het geld binnen, terwijl Annelies er ‘louter op ervaring’ in slaagt te falen.

Zoals Marianne Dupont in een eerdere reeks van De Mol, mag Eline daarna busgids spelen. Op een safari wel, deze keer. En niet met gepensioneerde toeristen (Annelies moest zelf een opdracht uitvoeren), maar met jonge, dynamische parkbezoekers die al eens een kritische vraag durven te stellen. Om niet bij haar eerste stapje in de mand er al door te vallen, mag ze eerst wat info over Afrikaanse dieren vanbuiten leren. Door de beperkte studietijd dienen er keuzes gemaakt te worden. Ze besluit bepaalde dieren over te slaan: “Daar verzin ik ter plekke wel iets over.” Ja, als ik zoiets hoor, begin ik me dus in de handen te wrijven.

Nog geen vijf minuten verder in de aflevering is ’t al van dat: “On the left there are zebra’s. They’re black and white.”  De kritische man achterin het busje (daar zeker niet bewust geposteerd door de makers, zeker niet!) wil wel eens weten wat het verschil is tussen zwarte en witte neushoorns. Gelukkig valt Eline op haar pootjes: “Dat verschil kunt ge niet zien. Zelfde grootte, zelfde gewicht. Allebei grijs.” Als een olifant die op zijn eigen kanariepootjes valt, bedoelde ik.

Waarom zijn die toeristen trouwens altijd zulke gemakkelijke mensen? In mijn zucht naar kennis geconfronteerd worden met een gids die uw safari naar de vaantjes helpt met een totaal gebrek aan feitenkennis? Ik zou allang van dat busje gesprongen zijn om mij te laten opeten door zo’n witte neushoorn. (Of een zwarte, “het verschil ziet ge toch niet. Zelfde gewicht, zelfde grootte. Allebei grijs”.)

Deze groep besluit echter 74 op 100 te geven. Rapportcijfers die Eline nog nooit in haar leven gezien heeft. En en passant zeggen de toeristen nog even dat Davey een witte neushoorn heeft gefotografeerd tijdens zijn opdracht met Annelies, want “een witte neushoorn heeft een wijde mond, een zwarte eerder een driehoekige…”, hoor je hen er bijna bij denken. “…en de witte hebben meestal ook drie haartjes meer in hun rechteroor en flapperen iets sneller met hun oren.”  Maar als Eline dan als topweetje meegeeft dat zebra’s “black and white” zijn: ho maar, applaus op alle banken! Zingen en dansen in het busje! “Zo ne goeie gids hebben wij nog niet gehad! Zo ne goeie gids hebben wij nog niet gehad! Wij vinden het spijtig dat wij u niet méér dan 100 punten konden geven, Eline!”

Soit. Na een reclamespotje voor een helikoptersafari, is het tijd voor de ontknoping. We gaan daar eerlijk in zijn (en vooral: ik krijg toch nooit nog alle bewijs gewist): ik dacht dat het Davey was. Het was niet Davey. Oké. Da’s nu ook niet het belangrijkste. Ik weet alleen nog niet hoe blij ik moet zijn met het feit dat Eline nu mogelijk een schermgezicht van VIER gaat worden. Dat ze Gilles-gewijs de Slimste mens zal winnen volgend jaar, daar heb ik alleszins al mijn serieuze twijfels bij.

Maar bovenal denk ik toch te mogen besluiten met ‘eind goed, al goed’: Annelies is níet de mol (thank God), volgende week wordt netjes duidelijk op welke manier Eline haar klompen in het weefgetouw van de andere kandidaten heeft gegooid. Én Davey kan eindelijk een schuurtje bouwen om in te wonen.

(Alle molverslagen op één pagina? Dat kan hier.)

Apen
De kandidaten genieten van hun laatste ontbijt in Zuid-Afrika.

Temptation Island, aflevering 8 en 9: Natasja, de iets te strak verpakte saucisse

Het hek is finaal van de dam op de eilanden Slons en Flets Bie: beelden te zien krijgen staat de laatste afleveringen gelijk aan bleiten. De beelden van Herbert die rampetampt met Saartje, bijvoorbeeld. Jolien (wenend in ongeloof): “Maar wat heb ik gedaan?” Euh… Alle vrouwen die ge kon vinden gemuild, misschien?! (nog steeds wenend): “Maar ik heb niets misdaan!” Jawel, ik typ het juist: ge hebt alle vrouwen die ge kon vinden gemuild!

Het begint al in aflevering 8, wat eigenlijk ook aflevering 7 is, want de helft van de beelden wordt gerecycleerd. Het is een heftig feestje geweest bij de vrouwen, dus worden de verleiders de volgende ochtend in de rug geduwd tot ze met een tot plateau omgetoverde deck chair in de kamers van de vrouwen zijn gesukkeld. De voice-over herinnert er ons nog eens aan hoe Jolien de avond voordien met Lize en Lisa gemuild heeft en Karim heeft opgevrijd in het zwembad. Ondertussen zegt ook Herbert dat “zijn hormonen hoog staan”. Hormonen passen anders wel bij het rund dat hij op het oog heeft. Saartje heet dat prachtbeest. Rosanna zal haar later treffend omschrijven als “praat als een vent, lijkt op een koe”. Lacht als een hyena had ook nog gekund.

Merijn glijdt even als orthodoxe jood door het beeld, Ken houdt het op Jezus. Kan.

En dan is het natuurlijk tijd voor kampvuur 3. Of 4. 5, misschien? De sfeer zit nog goed bij de jongens. Niels wil gewoon zien wat de beelden gaan zeggen‘. Herbert: “Ja, als ik positieve beelden krijg, ga ik met haar trouwen.” Merijn: “Ik kan niet wachten om haar in mijn armen te sluiten. Ik kijk echt uit naar die dag.” Enkele beelden van ‘sneaky’ Lisa later, lekt hij al als een chimpansee waarvan ze het verhemelte met pindakaas hebben ingesmeerd aan zijn mond om zijn tranen te verbijten. “Dit zijn beelden die mij lijp maken.” Ik weet niet wat ‘lijp’ betekent, maar het klinkt niet goed. “Gaat het Merijn?” Hij knikt van wel, maar begint te wenen.

Terwijl de beelden van Jolien brokstukken maken in zowat elke relatie, trekt Jefferson zijn genuanceerde conclusie: “Achterlijke kutwijven.” Het ongeloof is groot. Merijn: “Wij zijn de sukkels.” Eindelijk zinnige praat.

Ook de vrouwen moeten beelden doorworstelen. Lize ziet hoe Jefferson al dagenlang totaal geen moeite meer doet. Zo zegt hij in de camera over Natasja: “Ik heb haar wel duidelijk gemaakt: jij bént het, hé.” Het hielp daarbij dat Natasja het grootste deel van de date haar bierpens in lingerie had gewurmd. “Jij staat met alles”, weet Jefferson. Dat dat ‘alles’ elke keer lingerie betreft, helpt alweer. Natasja “neemt het alvast mee als complimentje”.

Na het zien van die beelden verrast Lize met de uitspraak: “Sorry, ik vind het zo’n intelligent persoon, Jeffie, maar daar… Dat is bottom line.” Ik zou het kunnen hebben over ‘intelligent persoon’. Liever heb ik het over ‘bottom line’. Wat het gedrag van Jefferson te maken heeft met de nettowinst van een bedrijf is mij nu nóg een raadsel. Jefferson zelf zal allicht wegdromen bij de term. “Hmmm, bottom… Nice ass.”

Langzaam begint een plannetje te rijpen bij de mannen. Merijn: “wij met z’n vier, als een legertje lopen we daar rond. En dan dit.” Ontgoocheling is een ideale voedingsbodem voor weerwraak. Zo neemt niet snel daarna Herberts Braziliaanse temperament de overhand: “Kga vanavond neuken. Neu-ken!” Waarop hij met Saartje de liefde bedrijft, al is het dan nog onder het mom van een dans op weer een feestje. “Ik denk dat het eerder seksposities waren dan dans”, benoemt Saartje wat niet benoemd dient te worden. Dat doet ze uiteraard ook met op alle mogelijke plaatsen ‘als’ in plaats van ‘dan’ en vice versa. Maar bon, als ik daar ook al minpunten voor moet beginnen te geven, zijn we nog niet aan de nieuwe patatten.

Ook de paringsdans van Jefferson en Natasja gaat op dat feestje verder. Natasja heeft zich voor de verandering verkleed als te strak verpakte saucisse en besluit om gewoon op elke vraag, of zelfs zin, met ‘bluf’ te antwoorden.

Jeffie: “We kunnen altijd samen slapen.”
Natasja: “Bluf.”
Jeffie: “Hoe weet jij dat?”
Natasja: “Bluf.”
Jeffie: “Wat wil je?”
Natasja: “Bluf.”

Bluf

Alleen Niels doet niets. Hij heeft misschien al genoeg gedaan de vorige afleveringen en dan telkens met die vieze Parastoo. Deze keer besluit die laatste zich als een rebelse kleuter op een poef in Niels kamer te draperen. Met de moed der wanhoop probeert Niels haar uit zijn kamer te krijgen, maar het verwend zagekindje Parastoo ligt al half te ronken. Fair enough.

En dan moet aflevering 9 nog beginnen, hé, mannekes! Danyla, nog zo’n vuile, zegt na die wilde nacht over Saartje en Herbert: “Hun hebbe seks gehad hoojr!”, wat Saartje zelf bevestigt: “Wemmen seks gad in de badkamer.”

Omdat het leven één grote slingerbeweging is, is het nu de beurt aan de vrouwen om (onverwacht en kort voor de ‘dreamdate’) nog wat vuile beelden van hun mannen voorgeschoteld te krijgen. Lisa ziet vlak ervoor het leven nog rooskleurig: “Ik ga Merijn echt verwennen, met lieve dingen. Uit eten gaan. Hij mag echt weten dat hij echt zijn best heeft gedaan.” Tien minuten later zal ze staan schijnkotsen naast het resort na het zien van Merijns fratsen met Pommeline. Een standaardreactie. Levi komt gauw aangelopen en fluistert als een sjamaan “hou je sterk, hou je sterk, hou je sterk” in haar oor.

We weten allemaal dat drama nieuw drama creëert, dus hoeft het niet te verbazen als Jolien meteen daarna preventief begint te wenen: “Ik ben ook bang nu!”

Relatiebreekster Pommeline zelf geniet nog na. “Ik dacht op een gegeven moment: ben ik nu aan het dromen? Ik heb niet gedroomd, he. Jeuj! Het is alsof ik zo’n…zo’n overwinning heb, zo.” Spontaan hoor ik Samson. Zo’n overwinning, zo?! MWAA JAAAA, GERTJE!

Een mooi moment misschien om even stil te staan bij alle verleiders – mannen én vrouwen – die zo pijnlijk opgeslokt zijn in het zwarte gat na aflevering 1. Kevin heeft bijvoorbeeld nooit meer kunnen herstellen van zijn piemelincident in het zwembad en verwerd tot loutere passant. En wat dan te zeggen van onderstaande dame. Wie is zij? En wordt zij echt betaald om ‘te verleiden’? Graag info.

WieIsDIt

Maar de harde beelden voor de vrouwen dus… Joliens preventieve angst wordt bewaarheid. Zij ziet Herbert neuken met Saartje. Jolien (wenend in ongeloof): “Maar wat heb ik gedaan?” Euh… Alle vrouwen die ge kon vinden gemuild, misschien?! (nog steeds wenend): “Maar ik heb niets misdaan!” Jawel, ik typ het juist: ge hebt alle vrouwen die ge kon vinden gemuild! Dus, je raadt het al: ook zij naar buiten om tegen een deur te gaan zitten. “Ik trek haar neusring uit haar fucking lelijke neus!”

Neusring

Dan is het aan Rosanna, die zich tijdens de beelden van de andere meisjes al zat te verkneukelen, rotsvast overtuigd als ze was dat zij het wedstrijdje ‘harde beelden te verwerken krijgen’ wel eens eenvoudig zou gaan winnen. (“Bij mij wordt het seks, da’s het ergste!”) ‘Nee, ík heb het meeste pijn!’ Niels blijkt echter het makste lammetje van de wei. Even fronst Rosanna. Welke reden heeft ze nu om Alex straks te neuken? Bon, ze vindt wel iets.

Stof genoeg om even over na te denken, maar toch moeten beide eilanden nu al hun keuze voor de dreamdate maken. Herbert, die enkele uren eerder nog seks heeft gehad met Saartje, is in dubio: “Ik heb zoiets van: als ik je kies op dreamdate kan dat mijn relatie verpesten.” 

Rosanna heeft intussen voor zichzelf uitgemaakt dat ze wel degelijk het recht heeft om met Alex te slapen. Daarvoor heeft ze het advies van haar moeder goed in het achterhoofd gehouden: “Roos, er zijn genoeg mannen die je op handen en voeten dragen.” Trouwens, misschien is de ‘volwassen’ Alex wel de man van haar leven. There’s no ‘ex’ in Alex, am I right?

Karim en Giuseppe gaan alvast als opgewonden kleuters aan de deur staan luisteren terwijl Alex en Rosanna elkaar liggen af te lebberen.

BrahimGiuseppe

De enige vraag die nog rest: kunnen de volgende afleveringen hier nog over? Goed wetende dat Giuseppe Lisa bij een lapdance “in haar nek heeft zitten lekken”. Giuseppe: “De vrouwen waren losgeslagen. Vooral Lisa. Ik had bijna het gevoel dat ik ging kamperen. Alleen het vuurtje en de marshmallows ontbreekten nog. Want ik had daar vanonder een tent…”

Kunnen we hier nog over? Ik vrees ervoor. Maar wat we gehad hebben, hebben we gehad.

Annelien

Kenknal

De Mol, aflevering 7: “Die met het rode petje mag je tackelen”

Zag ze daar staan op het rugbyveld. Ewan McGregor, met zijn rood petje op (en verrassend opvliegend). En Drew Barrymore, die ook al duidelijk betere dagen had gekend. Ewan zou al snel zijn broek willen uittrekken van frustratie, Drew kon toen nog niet vermoeden dat ze een dag later vliegen zou moeten doodmeppen met slappe pannenkoeken. Opmerkelijk: daarbij verrekte ze géén spier.

RobinRugby3

Een rugbyproef dus. De filmcrew had voor het gemak filmmuziek, luidsprekers en een cd-speler aangesleept om te besparen op montagetijd achteraf – want geld kost geld, denken ze bij de programmamakers. Door de filmmuziek te herkennen en ze aan de juiste hoofdrolspeler en rugbybal te koppelen konden er harde euro’s verdiend worden, wat dus relatief is in De Mol. Iedereen is daar toch ‘voor de ervaring’, zoals ze afdoende herhalen, en liever nog schenken ze het geld aan de plaatselijke bevolking  – “Ja, ma nee, dan houden we het zelf wel”, oppert vlug de organisatie  – “Nee nee, geef toch maar” – “Is 100 euro goed?” – “Da’s nu misschien ook wat weinig…” Allez bon, soit.

Wat ik maar wil zeggen: met nog altijd amper meer geld in de groepspot dan de huurprijs van de leeuw in aflevering 2, trokken onze vrienden ten strijde. Een harde sport als rugby vraagt om een harde leider. Na wat aandringen – en zonder ook – neemt Robin die taak op zich. Zo wijst hij bijvoorbeeld kordaat naar de aanstormende professionele rugbyploeg, onderwijl Eline en Annelies bevelend: “Hou hen tegen.” Voor de rest zakt zijn broek af van frustratie als iemand iets niet weet wat hij wel weet. Zeker wanneer Davey niet voor de rugbybal met ‘Superman’ erop gaat, terwijl Annelies nochtans DUIDELIJK ergens op de achtergrond een vliegtuig aan het nadoen is. Een inspanning die Annelies even later bekoopt met een spierverrekking.

RobinRugby4RobinRugbyBroekUitAnneliesSPier

Later op de dag mogen Eline en Davey nog dineren in een wel erg rijkversierde eetkamer. Achteraf moeten ze tien spullen herkennen die stiekem verwisseld werden terwijl zij een rondleiding genoten. Davey besluit ervoor te gaan en een voorwerp te opperen.

Davey: “…Maar schiet mij niet af als het fout is, hé.”
Eline: “Nee, nee.”
Gilles: “Het is fout.”
Eline, tot op het bot gedegouteerd – dat die Davey zelfs nog durft te bestáán: “Seg, Davey!”

De dag nadien, dag ook van de eliminatie, volgt een interessante proef. Omdat er voor iedereen twee pasvragen op het spel staan, onder meer. (Ook 4.000 euro in totaal, trouwens, maar ik verbaas niemand als ik zeg dat daar maar 300 euro van binnengehaald wordt – toch weer wat ‘ervaring’ erbij, niet waar?) De proef is nóg interessant omdat er mogelijk gelogen moet worden door de kandidaten.

Concreet gaan de vier elk apart een kamertje binnen waar ze geld kunnen verdienen door een proef uit te voeren (die je vrij letterlijk ‘zo gek niet kan bedenken’) en moeten ze hun medekandidaten daarna op het verkeerde been trachten te zetten.

Annelies, als tweede, komt met een absurd verhalen over vliegen doodmeppen met pannenkoeken. De andere kandidaten zijn niet onterecht wantrouwig. Waar Davey eerst nog oprecht onder de indruk antwoordt “da’s goed gedaan” op het statement van Annelies dat ze acht vliegen heeft doodgeslagen binnen de vijf minuten, volgt snel daarna een kruisverhoor. (Hoe schat je dat trouwens in, of dat “goed gedaan” is, in vijf minuten acht vliegen neermeppen met pannenkoeken, wetende dat er exact dertig voorhanden zijn? Heeft Davey al in vergelijkbare situaties gezeten? Heeft hij al wespen moeten neerhalen met mango’s? Muggen met witloof in hespenrolletjes?)

Een kruisverhoor dus: “Hoe groot was de kooi?” “Waren de pannenkoeken opgerold of niet?” Of, de vraag waaronder elke leugenaar normaal bezwijkt, gesteld door Robin: “En die pannenkoeken, die stonden op een tafelke?”

Het verhaal blijkt waar, waardoor ik persoonlijk nog heel moeilijk de volgende verhalen zou kunnen inschatten. Eline komt daarna met de bewering dat ze, verkleed als dinosaurus, peuters tevreden moest houden – elke wenende kutkoter (zag ik haar denken) zou haar 200 euro kosten. En ja, ze wist niet goed of het baby’s of peuters waren geweest. Alleszins “het zat al”.

Nu schuilt er niet bepaald een warme moeder in Eline – had u het door? -, dus vraagt Davey snel en bezorgd, angst doorschemerend in zijn stem: “Hebt gij die kindjes aangeraakt?”

Wanneer Eline alles verzonnen blijkt te hebben, overheerst de opluchting. Aan geld wordt niet gedacht. Vooral: trauma’s vermeden bij weer tien kindjes. Of baby’s. Of dingen.

AnneliesPannenkoek2AnneliesPannenkoek3ElineDino

Ietwat verrassend valt Robin daarna af bij de eliminatie. Bepaalde theorieën (die hadden te maken met de volgorde waarin de kandidaten in de eerste aflevering werden getoond) hadden nochtans voorspeld dat Eline de volgende afvaller zou zijn. Het betekent vooral ook dat Annelies nog in het programma zit. En het begint toch allemaal een beetje lang te duren voor haar. Nu De Mol als programma net iets te actief blijkt voor Annelies, kan en wil ze zich allicht liever weer gaan focussen op spelen met de kleinkinderen. Ik heb er alle vertrouwen in dat ze dat super zal doen. Zij zelf ook trouwens, ze gaf het al aan bij het verzonnen verhaal van Eline: “Ge kunt echt wel als dinosaurus heel lief zijn voor kinderen.”

(Alle molverslagen op één pagina? Dat kan hier.)

De Mol, aflevering 6: Heeft de mol geslapen in een caravan?

Heeft de mol geslapen in een caravan? Als Davey de mol is (wat ook zo is), zeg ik volmondig ja. Grote delen van zijn leven zelfs. Heeft de mol geslapen in dé caravan? Dan opent zich een heel nieuw vraagstuk. Voor het eerst in de molgeschiedenis kunnen de deelnemers na het invullen van de vragenlijst “de toekomst nog naar hun hand zetten”, zoals Gilles opmerkt. “Hmmm, toekomst”, denkt Annelies nostalgisch.

Maar eerst: paniek. De duikproef gaat niet iedereen even goed af. Gilles: “Ook Annelies heeft moeite om beneden te geraken, zij probeert het op een andere manier.” Volgend beeld, van Annelies: *duikbril op, duikbril af, duikbril op, duikbril af, steeds sneller beginnen te ademen.* Nee, bedankt, ik zal het wel op de originele manier proberen, Gilles!

Vreemd wel: terwijl het Annelies is die een paniekaanval krijgt in de luchtbel, is het Davey die in zijn broek pist. En zo wordt de Always-reclame over urineverlies enkele minuten later toch eens voor iemand op deze wereld relevant. Een nabespreking volgt.  Sam: “De proef van vandaag was echt su-per-cool!” Robin: “Ja, hiervoor zijn we naar hier gekomen, hé!” Annelies: *recupereert van haar bijna-doodervaring*

DaveyPipi

Zo’n duikproef, je hartslag zou ervan de hoogte inschieten. Het treft dat de volgende proef een hartslagproef is. Eline geeft het al belabberde imago van de Belgische politiemacht eigenhandig nog een knauw door al in rust een hartslag van 109 te hebben. Een rusthartslag van 109? Wat?! Dan droom je volgens mijn snelle berekeningen al in termen van taartjes en gebak en is lichaamsbeweging zelfs geen vérre vriend meer.

Bon, Eline probeert dus, om geld te verdienen, een hartslag van 70 te bereiken en komt maar nipt tekort door af te klokken op… 121. Annelies komt dan weer tot rust door Shosholoza te fluiten (en blijft zo opnieuw hangen in het goeie, ouwe verleden), meerdere kandidaten zie je denken dat de stelling van Pythagoras wel iets met een bouwwerf te maken zal hebben en van Phileas Fogg blijft vooral de fog hangen in de hoofden.

AnneliesPythagoras

Het weinige geld dat gesprokkeld wordt, wordt vrij snel en met net geen “alstublieft, meneer de mol” afgegeven tijdens enkele minuten alleen met de saboteur in de donkere kamer. Ik wacht geduldig de forumanalyses af van de vingerlengtes in de handschoen die in beeld kwam, om zo de mol te kunnen ontmaskeren. (Het is Davey, btw.)

Dat gezegd zijnde: de molfora draaien weer op volle toeren. De favoriete hobby van de forumgangers is onderschatten welke rol ‘toeval’ speelt in de wereld. Hun op een na favoriete hobby is onderschatten hoe ver ze het allemaal aan het zoeken zijn wat ‘verborgen tips’ betreft. Vliegt er op minuut drie een roodborstje door het beeld, dan moet Robin wel de mol zijn. Uiteraard. Wordt dat roodborstje een minuut later opgegeten door een duif, dan is het helemaal duidelijk: ‘Duivey’ is de saboteur. (Én duiven zijn heel erg plots verschrikkelijk agressieve carnivoren geworden.)

Ik sla er (nog) niet te veel acht op.

Besluiten doet deze aflevering met een slaapproef. Afgaande op enkele uitspraken mag die geen probleem vormen. Robin zegt dat hij zelfs al eens in een discotheek in slaap gevallen is. Davey vertelt dan weer dat hij altijd sliep in de camion van zijn vader, wat mij sterkt in mijn overtuiging dat mijn verzonnen levensverhaal van hem wel eens erg dicht bij de waarheid zou kunnen aanleunen.

Maar helaas. Blijkbaar is een caravan de slechtst mogelijke plek om in slaap te vallen. Dat in tegenstelling tot een achterbank van een auto, wat met vóórsprong de beste slaapplek ter wereld blijkt, zoals Sam afdoende bewijst, met zijn kapke zo mooi over zijn hoofd.

In de caravan wordt Robin intussen ongeduldig als het slapen niet wil lukken. Annelies foerageert als een moederkloek rond het bed waarin Robin ligt (“Annelies, ik hoor u duwen en zo!” – Ik zeg het: die man speelt op een hoger niveau dan ons wat zintuigen betreft.) en krijgt dan het lumineuze idee om eens… goed… te… trek…ken… en… te… duwen… aan Robin en zijn dekens ‘om te zien of hij wel goed in slaap aan het geraken is’.

De opeenstapeling van zo’n vreemd sabotagegedrag (al dan niet bewust) maakt de kans wel steeds groter dat Annelies gewoon effectief de mol is. Dat zou ik ergens jammer vinden. Tegelijk blijft ook de twijfel: zou een mol het ooit zó flagrant durven te spelen? Robin zei het deze aflevering ook: “Ik vind het al van de eerste aflevering raar wat er gebeurt met Annelies.” Wij ook, Robin, wij ook.

En zo geef ik AL IN AFLEVERING 6 van mijn blog mijn eerste gedachten prijs over wie de mol zou kunnen zijn!

Graag zou ik willekeurig willen eindigen met twee uitspraken waar ik geen grap of opzet voor wens te verzinnen.

Eline, bij het passeren van een golfbaan: “Ik voel dat ik al streken begin te krijgen.” (Am I right? ‘Begin te krijgen’! ‘Begin’!)
Annelies, op haar kamer bij de hartslagproef: “Ge kunt niet alles weten, hé!”

(Alle molverslagen op één pagina? Dat kan hier.)

De Mol, aflevering 5: Marie Curie had het niet mooier kunnen schrijven!

Beeld het je in. Een Zuid-Afrikaanse grasvlakte, wat bomen die hun lome schaduwen werpen. Misschien wat confituur of een verdwaalde pistolet. Een beetje Déjeuner sur l’herbe van  Jean-Claude Monet, quoi. En ergens te midden van al dat: Margo, de oneerlijk knappe vriendin van Davey. In een kooi. Opgesloten. En ze kan dus niet weg, hé. Hmmm.

Maar ik loop vooruit op de zaken. Vóór de kooien, het klooien. Daar heeft de groep anders ook wel een handje van weg. De eerste proef: Afrikaanse woorden samenstellen ergens in een gebouw, terwijl Hans en Davey acht gps’en proberen te volgen om dat gebouw te lokaliseren. Acht gps’en! Dat is als autorijden met twee vrouwen op de passagiersstoel. Onmenselijk.

Dat de proef uiteindelijk toch lukte, had heel wat te zien met geluk. Zo mocht Sam gewoon zijn bijnaam op café roepen voor 300 euro (“Hijsbak!”). En de elektrische schokken die op een fout volgden, kregen de als vanouds uitdovende Annelies weer even aan de praat – of haar bril vloog er tenminste toch van af. Mede dankzij een doordachte keuze van Robin (‘als de tijd dringt, schakel dan de gps’en uit waarvan de bestemming niet meer tijdig haalbaar is’) kwam alles goed. Dat Robin behalve die doordachte keuze vooral zijn ondoordacht roepende zelve was, hoef ik, denk ik, niet meer te vermelden. Davey verwoordde het treffend: “Stop met mij af te jagen, dikke zot!”

De tweede proef werd uitgelegd en ik begon mij al in de handjes te wrijven. Een quiz. Hah! Het doel: veilig bij de familieleden in de kooi geraken door meerkeuzevragen te beantwoorden. Een fout antwoord kan wel een stofbom doen afgaan bij de familieleden. Nog beter!

Er mag dus absoluut niets mis gaan. Liefst nog wordt elke vraag juist beantwoord. En terwijl ik naar mijn laptopscherm kijk, denk ik: “Wat ik nu voor mij wil zien, is de crème de la crème van de Belgische quizwereld. Het néusje van de béste, mooiste, slimste zalm die er rondzwemt in de Belgische quizwateren.” Het beeld zwenkt naar de kandidaten en ik zie… Eline. Tegen dan zit ik al zo hard in mijn handen te wrijven dat er rook uit mijn palmen kringelt en de eerste vlammetjes zichtbaar worden. Dan verschijnt ook Annelies in beeld. Woooosh. Een steekvlam tot aan het plafond.

En wees gerust, niemand stelt teleur in het teleurstellen. Ook de familieleden in de kooi niet, die lustig mee op zoek gaan naar de goeie antwoorden. Gilles stelt een vraag: “Wie schilderde Déjeuner sur l’herbe?” In de kooi, onmiddellijk: Monet.” “Monet.” Een derde familielid, omdat zwijgen ook maar lullig is: “Monet.” Nog niet volledig genoeg, vindt nummer vier: “Jéan-Cláude Monet!”

Gelukkig ligt de beslissing bij de kandidaten, zij kunnen dus nog perfect het correcte ‘Manet antwoor… Annelies: “Dat vloeit bij mij in ene keer: Déjeuner sur l’herbe, Monet. Dat vloeit bij mij in ene keer…”

Monet

Bon, het hoeft geen ramp te zijn. Zolang ze maar correct antwoorden welke twee Nobelprijzen Marie Curie won. Scheikunde en Natuurkunde. Snel, vlot, proper vanaf. In de kooi, meedenkend met de kandidaten: “Ik denk Scheikunde en Natuurkunde.” Voilà, goed gedaan, nu even rustig wach… “Nee, dat is te voor de hand liggend. Ik denk Literatuur!” Literatuur?! Waarvoor?! Voor de bijsluiter van polonium?!

Maar weer hebben de kandidaten natuurlijk als enige beslissingsrecht, dus geen paniek. Annelies: “Ik denk ook Literatuur. Ik denk dat die eens met haar man een boek heeft geschreven over ra… radi… radium.”

Dus natuurlijk ontploft de boel daar – terwijl Annelies nu zelfs de kennis van de gehele organisatie in twijfel begint te trekken: “Déjeuner sur l’herbe van Manet? Da’s toch Monet. Ma ja, das Monet!” Het lef!

Ontploffing

Bon, de familieleden worden een voor een aan ons voorgesteld. Tegen de tijd dat Margo, de vriendin van Davey “We zijn twee vreemde snuiters, zo’n beetje” heeft gezegd en Davey heeft geantwoord met “elkaar plagen de hele tijd”, zit ik al vijf minuten met mijn vinger in de lucht, die vingerknippende arm ondersteunend met de andere arm: “Plaag mij, Margo, plaag mij!”

Margo

De laatste proef is alweer geniaal. Alweer, want de proeven en afleveringen zijn deze reeks weer om van te smullen. De scenario’s? Marie Curie had ze niet mooier kunnen schrijven!

De laatste proef dus. Dat zijn eigenlijk de Hunger Games, maar met paintballgeweren in plaats van met echt dood doen (zwaktebod!). Het zou ons te ver leiden de proef in detail te bespreken. Het volstaat te zeggen dat Annelies er natuurlijk na twee minuten uitligt (“Ik was nog niet in da weggeske of vlam, de Sam!”) en dat Maxime, de broer van Eline, duidelijk denkt dat hij in een Jommekesalbum meespeelt door zinnen te gebruiken als “We moeten voortmaken!”

Toch samenvatten? Heel snel dan: Davey wint. Krijgt vrijstelling. Hans dom. Geld weg. Hans eruit.

We moeten voortmaken.

(Alle molverslagen op één pagina? Dat kan hier.)